C’est fini

Inpakken en wegwezen. Ging deze keer minder vlot dan verwacht. (Ondanks mijn mama en papa die daarvoor efkes 1650 km reden) Pfoe, wat deed mijn hart zeer om mijn happy house, mijn lieve kotgenoten, mijn school/bib vriendjes en de andere Erasmussers achter te laten.

Kijk ne keer hoe schoon dat dat daar was,

en hoe leeg dat daar nu is…

Dit keer deed ik wel een afscheidsfeest. Dat was leuk. Eén tip: geef nooit je fototoestel aan mensen die het grappig vinden daarmee naar de WC te gaan. Wegens censuur dus geen foto’s hier.

Aan al wie mij vraagt of ik blij ben terug te zijn, ik wil niet shockeren, maar het antwoord is volmondig NEE. Wie mijn post-Erasmus-blues wil begrijpen moet maar eens naar het eind van l’Auberge Espanole kijken. Zeer cliché film, maar zeer toepasselijk eind.

Gelukkig brachten mijn vriendjes me sain et sauf naar België terug via Bonn en Amsterdam onder het motto: “ENDURANCE”. Heerlijke afsluiter van een heerlijke tijd!

Merci!

Aan het eind van een heerlijke Erasmus, tijd om enkele mensen te bedanken.

Eerst en vooral de mama en papa als hoofdsponsor van mijn verblijf in dit waanzinnig dure land. Merci mama en papa voor alle praktische, mentale en financiële hulp! Ook de Europese Unie/Commissie weetikveel krijgt een dikke merci om mij een beurs toe te kennen dat het Zwitserse leven ietske financieel draaglijker maakte.

Merci aan iedereen die mij op het juiste moment een sjot onder mijn gat gaf om dezen Erasmus in orde te brengen. Inke om de juiste woorden op de juiste moment, Lisa-Marie om samen te zagen over alle Erasmus papieren en Het liefke, om al de derest. En dat is veel. Dankje.

Merci aan iedereen die hielp de voze UA en andere taken tot een goed eind te brengen. Ik weet dat ik een paar mensen lichtelijk gestalkt heb, maar door jullie mailsmetduizendbijlagen en facebookgesprekjes werd mijn autistisch brein gesust.  Merci aan An en Ine voor de masterproef-skypegesprekken. Merci à tous les étudiants de Lausanne pour me prêter vos notes, pour répondre aux mes questions débiles, pour m’amener à chercher la blouse (chaque fois je me perds dans le grand grand CHUV), pour m’aider chez les patients pendants les ELM quand je ne trouvais pas les mots en français, merci Pedro pour les leçons privé de l’ECG, pour cet apéro magique, merci!

En ik denk nu niet dat die mijn blog gaan lezen, maar het is toch gezegd hé…

En ook merci aan jullie. Ik dacht nooit dat ik een blog zou volhouden, maar jullie kwamen en lazen dat het goed was. Dankzij de site-statistieken wist ik dat jullie een kleine 5000 keer kwamen kijken en op 3 januari massaal geen zin hadden om te studeren en 242 keer mijn blog openden (ego-boost!) . Merci aan Miek om te vertellen dat wordpress eigenlijk wel poepsimpel is, merci aan deze en deze meneer om mij in een ver ver verleden als TANIA-chick stap per stap het gebruik der wordpress site uit te leggen. En merci aan het lief voor alle hoe-moet-dat-vragen te beantwoorden.

Amai, zo’n melig bericht zeg. Dat mag wel eens op Valentijn hé. zeker als uw lief in den Afrique zit. Anyway: MERCI!

Twelve points go to…

Aangezien het Erasmus programma tot doel heeft studenten uit heel Europa met elkaar in contact te brengen, mag ik na een half jaar wel Eurosong-gewijs enkele prijzen uitreiken aan andere Europese lidstaten.

• De prijs voor meest stylish people gaat zoizo naar de Scandinaven. Schoon mensen daar.
• De minst stylische Eurepeanen zijn dan weer de Russen, vooral de vrouwelijke helft van de bevolking kan nogal vulgair uit de (kledings)kast komen.
• Onze noorderburen krijgen dan weer de prijs van meeste-flauwe-Belgen-mopjes. Jahaaa, wij (ik?) hebben een grappig accent. Maar wij (ik!) kunnen tenminste Frans praten.
• De Fransen kunnen dan wel zeer goed Frans, hun Engels is om pipi-van-in-de-broek te doen. Ok dat verdient een applausje.
• De Spanjaarden krijgen de wij-klitten-altijd-samen-prijs. Of kom, ik geef ze er twee: de prijs der zotste dansers gaat ook naar Spain!
• Italianen krijgen de prijs van meest nuttige handen. Praten zonder gebruik der handen, dat kunnen Italianen blijkbaar niet.
• De Duitsers gaan lopen met de vuurwerk-gekte-prijs. En carnaval-gekte. En ook wel bier-gekte. Kortom gekken.
• De Grieken krijgen de prijs van meeste zelfspot met hun land, een gedeelde prijs met de Belgen weliswaar.
• Engelsen tot slot maken de droogste mopjes en Belgen de meest sarcastische moppen.

Tot daar mijn zeer oppervlakkig en ongefundeerd beeld van Europa.

Hoewel ik er aanvankelijk van uitging dat we allemaal gewoon een beetje hetzelfde zijn, merkte ik gaandeweg toch enkele verschillen, wat leidde tot interessante nachtelijke café-discussies. Vooral de kijk van anderen op ons eigen België zette me aan het denken. Ik voelde me meer dan ooit Belg, met mijn frieten-drang, mijn bier-kennis (ahum) en mijn drang om uit te leggen dat niet alle Vlamingen België willen splitsen, dat wij echt niet zO onverdraagzaam zijn. Ik kan nog steeds geen duidelijk, gefundeerd beeld vormen van Europa, maar interessant was deze periode alvast. En het is maar goed dat ik geen eenduidig beeld van Europa (en haar inwoners) heb gevormd, want dat beeld zou dan zeer eenzijdig zijn. Een beeld gezien door de bril van andere –rijke- Europese studenten die slim genoeg zijn, lieve ouders hebben en een schone beurs krijgen om in Zwitserland te mogen studeren. Zo mooi, zo slim en zo rijk kan het echte Europa niet zijn. Daar ben ik me wel bewust van.

Desalniettemin, 12 point voor la Belgique dat wij wel eens een beetje meer mogen waarderen en wat minder sarcastisch over moeten zijn! Hup, Sandra!